با به صدا درآمدن زنگ مدارس در سراسر کشور، سال تحصیلی 1406-1405 رسماً آغاز شد و 16 میلیون و 700 هزار دانشآموز راهی کلاسهای درس شدند.
سال تحصیلی جدید، 1406-1405، با نواخته شدن زنگ آغاز مدارس در سراسر ایران، شروع شد و 16 میلیون و 700 هزار دانشآموز به نیمکتهای درس بازگشتند.
در نخستین روز مهر، مدارس سراسر کشور با حضور پرشور و هیاهوی دانشآموزان جانی دوباره گرفتند. دفترهای نو آماده نگارش اولین مطالب سال تحصیلی هستند و نیمکتهایی که ماهها در انتظار بودند، بار دیگر میزبان صاحبان خود شدند. با طنینانداز شدن زنگ مدرسه، سکوت ماههای تعطیلی به پایان میرسد و شور و نشاط به کلاسها بازمیگردد.
این زنگ، تنها به منزله آغاز یک سال تحصیلی جدید نیست؛ بلکه نمادی از بازگشت دانشآموزان به محیط حضوری مدرسه و تجربه دوباره آموزش رو در رو است. پس از دورانی که فرآیند آموزش عمدتاً در فضای مجازی دنبال میشد، اکنون دوباره دستهای دوستی به هم گره میخورد و روزهای پرخاطره مدرسه از سر گرفته میشود.
تخته سیاه، گچ و ماژیک، نیمکتهای همراه بلاگ ردیف شده و صدای دلنشین ورق خوردن کتابها، بار دیگر اجزای آشنای فضای آموزشی را تشکیل دادهاند. اگرچه آموزش مجازی توانست در دوران دشوار، چراغ یادگیری را روشن نگه دارد، اما هرگز نتوانست جایگزین کاملی برای ظرافتها و ابعاد انسانی حضور در مدرسه باشد. زنگ مهر که به صدا درمیآید، نه تنها نویدبخش آغاز کلاسها، بلکه صدای بازگشت به جمع و اجتماع است. مدرسه مکانی است که دانشآموزان علاوه بر کسب علم، همزیستی با دیگران را نیز میآموزند؛ دوستیها شکل میگیرد، گفتوگوها آغاز میشود، اختلافات پیش میآید، درسها آموخته میشود، بخشش تجربه میشود و دوباره در کنار همکلاسیها به یادگیری ادامه میدهند. بخش مهمی از تربیت و پرورش شخصیت، در همین لحظات و تعاملات شکل میگیرد که در هیچ کتابی به طور کامل نگاشته نشده است.
